ورزش زورخانه‌ای ورزش زورخانه‌ای یا ورزش باستانی نام مجموعه حرکات ورزشی با اسباب و بی اسباب و آداب و رسوم مربوط به آن‌هاست که در محدوده تاریخی و فرهنگی ایران از گذشته‌های دور رواج داشته‌است.. جشن‌های ایرانی فرهنگ ایرانی ریشه در تاریخ دارد. عوامل اصلی شکل گرفتن فرهنگ ایران را می توان در امپراتوری پارس‌ها (هخامنشیان)، دوران ساسانیان، سلطه اعراب، حملات مغول و دوران صفوی جستجو کرد.. دانشمندان ایرانی فهرست دانشمندان ایرانی. دانشمند یا دانش پيشه کسی است که در يکی از شاخه های دانش چيره دست است و از روش علمی برای انجام پژوهش بهره مي برد.. تاریخچه پزشکی پزشکی دانش شناخت بیماری‌ها، تشخیص و درمان و جلوگیری از بروز آنهاست. آغاز تاریخچه پزشكی در ایران در واقع از دوره ای می باشد كه آریایی ها در زادگاه نخستین خود در نزدیکی خوارزم زندگی می كردند و اولین پزشك آریایی"تریتا" نامیده شده كه در واقع مانند اسكلپیوس برای یونانیان و آسكولاپیوس برای رومیان می باشد.. بازی و سرگرمی چندان بازی‌های سرگرمی از نبرد ناو، بیست و یک، شطرنج، تیک تاک تو، چکرز، ... در جهت امتحان هوش بازیکن.. واژه‌نامه پارسی ناب چنانچه دوستدار به کارگیری واژه های ناب پارسی هستید از همین امروز کوشش نمایید تا بهتر پارسی سخن بگویید و فراموش نکنید که دیگر هم اندیشان خود را نیز آگاه نمایید تا به پاکسازی زبان زیبایمان که همانا فردوسی بزرگ آن را برایمان به یادگار نهاده است بپردازیم.. گردش مجازی ایران کشوری در جنوب غربی آسیا در منطقهٔ مشهور به خاورمیانه است. ایران امروزه از قومیت‌های زیادی از جمله :مازندرانی، گیلک، لر، آذری، کرد، بلوچ، ترکمن، عرب و تالشی تشکیل شده‌است. در گردش مجازی آریا ماز زیبایی این مرز پر گهر را بنگرید.. ره‌آورد (سوغات) ره‌آورد یا سوغات به کالایی است که از یک شهر یا منطقه‌ای برای خود یا دوستان و آشنایانی که تا آن زمان به آن شهر نرفته‌اند؛ برای یادگاری می‌خرند. هر شهرِ و منطقه‌ای ره‌آورد ویژه خود را دارد و بردن ره‌آورد در بسیاری از فرهنگ‌ها معمول است و اثرگذار در فرهنگ گردشگری آن‌جا است.. نامهای ناب ایرانی فهرست نامهای ناب دختر و پسر ایرانی برگفته از کتاب شاهنامه و دیگر اساتید باستانی. بیاییم با گزینش نام ایرانی برای فرزندمان هویت ایرانی خودمان را پایدار نگهداریم.!. ادیان و مذاهب دین، باور به موضوعات ایزدی، فراطبیعی، است که یه نیایش و پرستش می‌‌انجامد و بر ایمان مبتنی است. به خود آن پرستش یا نمودهای نهادینه یا فرهنگی آن پرستش یا آمیزه‌ای از این دو نیز دین می‌گویند. به زبانی دیگر دین آن چیزی است که انسان را به‌حقیقت پیوند ‌می‌زند.. مهمان‌نامه آریاماز افزون بر خوش آمد گویی از بینندگان ارجمند درخواست می‌کند به مهمان‌نامه این تارنما بیپیوندد و امضای خود را وارد نماید. از بازدید شما به تارنمای آریاماز بسیار سپاسگزاریم..

سرزمین‌های طبرستان و دیلم که در بخش شمالی البرز و در پناه کوه‌ها و دره‌های بی گدار و جنگل‌های انبوه قرار دارد، از دوران کهن (همچنین پیش از اسلام) حاکمیت خود را نگهبانی کرده بود، چنانکه زمان انوشیروان (خسرو نخست 579 – 531 م.) تا مدت‌ها این ولایت یک گونه حکومت خود مختار داشت.

پس از پیروزی‌های مسلمانان در اکناف ایران ( با اینکه تا اقصی نقاط خراسان زیر نفوذ اعراب مسلمان در آمد)‌ باز هم طبرستان و دیلمان از حملات آنان نگاهداشته ماند. خاندان‌های کهن آن ولایت، مانند اسپهبدان و قارنیان و خانواده جستان (حدود رودبار و منجیل) همچنان به آداب و رسوم خود زندگی می‌‌کردند. همچنین، بسیاری دین خود را نیز نگهداشتند، تا روزگاری که گروه‌های از عراب هوادار خاندان علی و شیعیان زیدیه به آن نواحی پناه بردند و مورد پشتیبانی همان خانواده‌ها قرار گرفتند. چنانکه هنگامی که "داعی کبیر" حسن بن زید در آن نواحی زندگی گزید، جمعی بزرگ از مردم طبرستان و گیلان به هواداری او برخاستند. همچنین در جنگ‌هایی که میان او و یعقوب لیث صفاری رخ داد، مردم گیلان از او پشتیبانی بی دریغ نمودند .ناگفته نماند که این هواداری به سبب اندیشة دینی نبود بلکه برای براندازی خلافت نژادپرست بنی امیه و شکافتن امپراتوری عرب بوده است.

مرد آویج

مساله طبرستان از همان آغاز طلوع آنها برای سامانیان حل نشده بازمانده بود. اسفار – پسر شیرویه، هر چند در آغاز با سامانیان همراه بود، اما در پایان کار بر آنان شورید و به تدریج گرگان، طبرستان، قزوین، ری، قم و کاشان و خراسان را در قلمرو خود آورد. اسفار فرماندهی سپاه خود را به یکی از بزرگان ولایت، یعنی مردآویچ پسر زیار سپرد، ولی خود با طغیان سربازان رو به رو گردید و در طالقان به کشتن رسید (316 ه.ق.). قلمروی حکومت مرد آویچ افزون بر مازندران و بخشی از گیلان، به شهرهای ری، قم و کرج ابودلف و ابهر و سرانجام همدان رسید. حتی سپاه خود را به کرانه دینور نیز فرستاد (319 ه.ق.). مرد آویچ، اصفهان را فتح کرد و در اندیشه حمله به بغداد بود. وی به زبان آورده بود که "من شاهنشاهی ساسانی را بر می‌‌گردانم" (‌تاریخ الخلفاء سیوطی، ص 259) و آرمان داشت که مدائن را پایتخت قرار دهد. او پس از آنکه مراسم جشن سده را در اصفهان بر پای داشت به علت اختلافی که میان غلامان ترک و دیلم او پیش آمده، به دست غلامان ترک در حمام کشته شد. (323 ه.ق.).

وشمگیر

پس از مرد آویچ، جمعی از یاران او برادرش "وشمگیر" را از مازندران به اصفهان و ری فراخواندند که حکومت را به وی بسپارند، اما، چنانکه خواهیم دید حکومت ولایت‌های بزرگ دیگر به دست آل بویه افتاد و این خانواده برخی نواحی قلمرو حکومت خود را به حوالی مرزهای ایران در عصر ساسانی رساندند. در این مدت، وشمگیر تنها به حکومت گرگان و بخشی از مازندران اکتفا کرد (323 تا 357 ه.ق.‌)‌. جنگ‌های او با آل بویه، به شکست انجامید و درخواست کمک از نوح بن نصر سامانی نیز بی فرجام ماند. وشمگیر در حالی که آماده نبرد با آل بویه می‌‌شد، در حین شکار، مورد حمله گرازی قرار گرفت و کشته شد (1 محرم 357 ه.ق.). بهستون (بیستون) پسر وشمگیر، با برادرش قابوس همچشمی داشت و بخش حکومت قابوس – پس از مرگ برادر – به همان گرگان یکتا شد. در جنگی که میان او و آل بویه در حوالی استرآباد در گرفت، شکست خورد و به خراسان گریخت (371 ه.ق.). پس از آن، گرگان در دست آل بویه بازماند و قابوس نیز در 403 ه.ق. به کشتن رسید. پس از او، فرزندش منوچهر که داماد سلطان محمود نیز بود نتوانست بر قلمرو خود بیفزاید و نوشیروان پسرش، و جستان نوه‌اش، تنها بگونه امرای محلی در گرگان تا سال‌های 435 ه.ق. حکومت راندند. در تمام مدتی که قابوس و منوچهر و دیگر اولاد زیار در گرگان حکومت نیمه خودمختاری داشتند، خاندان بویه که دست پرورده مرد آویچ بودند، پی در پی به پیروزی‌های تازه دست می‌‌یافتند و قلمرو حکومت خود را گسترش می‌‌دادند.